آشنایی با گروه
 

كاهش آسيب چيست

كاهش آسيب يك حركت جهاني است كه در پاسخ به بحران فزاينده ايدز در سال هاي دهه هشتاد ايجاد شد و هدف آن كاهش آسيب ناشي از مصرف مواد مخدر است و ضروراتاً با ترك آن همراه نيست (6 ) .كاهش آسيب ،قدم هاي كوچك حتي به اندازه جزئي در جهت كاهش آسيب ناشي از مصرف مواد مخدر را نيزقابل قبول مي داند .مثلاً اگر فردي كه هروئين خياباني تزريق مي كند ،به تــزريق مواد مخــدر تحت نـظر سيستم هاي بهداشتي روي آورد ،يك گام به پيش است .اگر دست از استفاده از سرنگ و سوزن مشترك بردارد، بازهم گامي ديگر به جلوست .اگر در برنامه هاي تعويض سرنگ و سوزن ثبت نام كند ،بازهم يك گام به جلوست .اگر از مصرف تزريقي به مصرف خوراكي روي آورد ،گامي بزرگتر است .اگر به استفاده از كاندوم و روابط جنسي مطمئن تشويق شود ،پيشرفتي ديگر است و اگر مواد مخدر را كنار بگذارد كه موفقيتي بزرگ حاصل شده است ،ولي حصول به اين موفقيت بزرگ اجباري نيست (6 ). رويكرد كاهش آسيب بر اين پايه قرار دارد كه مي توان از عوارض نامطلوب يك عمل مضر (در اين مورد استفاده از مواد مخدر )كاست، بدون آن كه ضرورتاً با كاهش آن عمل همراه باشد .كاهش آسيب قبول دارد كه خودداري يك هدف ايده آل است، ولي روش هاي آلترناتيوي كه به كاهش آسيب هاي ناشي از يك رفتار پرخطر منجر شود را مي پذيرد (6 ) .

اولين نطفه هاي برنامه هاي كاهش آسيب ، درهلند در سال 1980 با استفاده از نظرات خود معتادين بسته شد و متعاقباً گسترش يافت .اين برنامه ها شامل مواردي چون توزيع مواد مخدر كم خطر تر به طور كنترل شده تا توزيع سرنگ و سوزن يكبار مصرف بود و همراه با افزايش خطر انتقال HIV/AIDS نيز ارائه اين خدمات گسترده تر شد .به گونه اي كه به طور مثال ميزان سرنگ هاي توزيعي از 100000 در سال 1985 به 780000 در سال 1988 افزايش يافت .برخلاف آنچه در ابتدا باعث نگراني مي شد ،اجراي اين برنامه با گسترش اعتياد همراه نبود مثلاً در سال 1976 ،10% جوانان 17 الي 18 ساله حشيش مي كشيدند.

ولي در سال 1985 ،اين نسبت 2% كاهش يافت (6 ) . موفقيت هاي برنامه مذكور منجر به تغييراتي در سياستهاي مواد مخدر در هلند شد كه تحت عنوان نرماليزاسيون (normalization ) مواد مخدر خوانده مي شوند. نرماليزاسيون در درجه اول معطوف به نيازهاي معتادين و مطلوبيت به حداقل رساندن همه آسيب هائي كه در اثر رفتارهاي كنترلي (و نه خود مواد مخدر )ايجاد مي شوند .در انگلستان نيز برنامه هاي كاهش آسيب از اواخر دهه هشتاد در برخي از نواحي آن شروع شد و به علت موفقيت آن ،متعاقباً در نواحي ديگر نيز گسترش يافت (6 ) .در طي اين برنامه ها ،انواع وسيعي از خدمات شامل تعويض سرنگ ،آموزش ،تجويز داروهاي مثل متادون ،هروئين و كوكائين ،مشاوره ،كاريابي و خانه يابي ارائه مي شود .به كليه مراجعه كنندگان ابتدا  “ درمان اعتياد ” ارائه مي گردد .اگر وي درمان را رد كند ،آنوقت امكان هاي ديگر به وي ارائه مي شود تا آسيب كمتري به خود و به جامعه بزند (6 ) .اين برنامه ها با موفقيت چشمگيري همراه بوده به گونه اي كه شيوع عفونت HIV در معتادين تزريقي از 5/11 % در سال 1990 به 9/3% در سال2000 كاهش يافت (7 ) .در كشورهاي در حال توسعه نيز اجراي برنامه هاي كاهش آسيب با موفقيت هائي همراه بوده است .از جمله استقرار زودرس مداخلات هدفمند در معتادين تزريقي در شهر كلكته باعث پايين ماندن شيوع HIV در معتادين آن شهر طي سالهاي 1995 تا 2002 گرديد (8 ) .

برچسب ها : 

 پیشگیری ومبارزه با بیماریهای واگیر