آشنایی با گروه
 

مسموميت كبدي ناشي از داروهاي ضدرتروويروسي

در حدود 5 تا 10% بيماراني كه درمان سه دارويي ضدرتروويروسي را آغازميكنند، افزايش آنزيمهاي كبدي درجه 3 يا 4 (بيش از ده برابر) ديده ميشود. اين ميزان در بيماراني كه زمينه هپاتيت C مزمن دارند شديدتر مشاهده ميشود. بعلاوه برخي داروها نظير نويراپين، ريتاناوير با دوز كامل ممكن است بيشتر با عارضه مسموميت كبدي همراه باشند. لذا آنزيمهاي كبدي در بيماراني كه درمان ضدرتروويروسي را شروع ميكنند بخصوص درصورتيكه داروهاي فوق الذكر در كساني كه هپاتيت C دارند شروع ميشود، بايد از نزديك پايش شود. برخي داروها مثل نويراپين ممكن است بعد از 6 ماه از درمان، عوارض كبدي ايجاد كنند.

افزايش آنزيمهاي كبدي بعد از درمان ضدرتروويروسي ممكن است بواسطه مكانيزم هاي ديگر نيزحادث شود. در بيماران با شمارش سلول CD4+ پايين ويا بار ويروسي بالا، درمان موفق ضدرتروويروسي ميتواند پاسخ ايمني را افزايش داده وسلولهاي كبدي حاوي ويروس هپاتيت C را بهتر شناسايي كرده و منجر به تخريب وسيع اين سلولها شود. تازماني كه بيمار بدون علامت بوده و آنزيمهاي كبدي بيشتر از 10 برابر افزايش نيافته اند (درجه 4 مسموميت) درمان بايد ادامه يافته و آنزيمها از نزديك پايش شوند چراكه در بسياري از موارد آنزيمها به ميزان طبيعي بازخواهندگشت. ازطرف ديگر پديده sensitivity كه ممكن است مدتي بعد از شروع نويراپين ديده شود ميتواند همراه با افزايش آنزيمهاي كبدي باشند. به نظر نميرسد وجود زمينه  هپاتيت C مزمن، نقشي در بروز اين پديده داشته باشد.

افزايش آنزيمهاي كبدي بعد از شروع درمان ضدرتروويروسي در بيماراني كه زمينه هپاتيت ب يا C دارند شايعتراست. لذا داروهايي كه بيشتر با عوارض مسموميت كبدي همراه هستند مثل نويراپين و ريتاناوير، بايد در بيماران مبتلاي همزمان به هپاتيت و HIV با دقت بيشتري تجويز شود. اين داروها در بيماراني كه علائم كبدي يا افزايش سطح ترانس‌آمينازهاي درجه 4 (بيش از ده برابر افزايش) را نشان ميدهند بايد قطع و داروهاي ديگر جايگزين شود. مجددا تاكيد ميشود كه در برخي از موارد بعد از شروع درمان ضدرتروويروسي، احياي سيستم ايمني ميتواند منجر به افزايش سطح ترانس‌آمينازها شود. پايش نزديك اين بيماران در هفته هاي اول، با مشاهده بهبود تدريجي اختلالات كبدي بدون قطع درمان، در ماندگاري آنها در درمان كمك خواهد كرد.

 پیشگیری ومبارزه با بیماریهای واگیر