آشنایی با گروه
 

مقدمه ( برنامه کشوری کنترل ایدز )

گسترش پديده سوء مصرف مواد مخدر به علت از دست رفتن نيروي مولد ، انتقال بيماريهاي عفوني ،اختلال در جامعه و خانواده، افزايــش ميزان جرم و تحميل بار اضافي به سيستم هاي بهداشتي ، باعث تحميل هزينه هاي بسيار به جامعه ما شده است .در اين ميان خطر همه‌گيري HIV/AIDS بسـيار جدي است . به نظر مي آيد همه‌گيري HIV/AIDS در ايران وارد مرحله بسيار حساسي شده است . اگر چه متاسفانه مطالعات منسجم در زمينه  همه‌گيرشناسي HIV/AIDS در كشور ما اندك است ، اما قرائن و شواهد جدي، حكايت از آن دارند كه همه گيري وارد مراحل خطرناكي مي شود . داده هاي مربوط به معتادين تزريقي كه به مراكز مشاوره بيماريهاي رفتاري مراجعه مي كنند حاكي از آنند كه گاه تا يك سوم آنها به عفونت HIV مبتلا بوده اند . همچنين در بررسي كه در دو محله حاشيه نشين شهرهاي يكي از استانهاي كشور انجام شده ، نيز اعداد و ارقام نگران كننده اي بدست آمده است . در اين دو محله شيوع رفتارهاي پرخطر جنسي و اعتياد تزريقي در آنها بالا بوده است . در يكي از محله ها از 30 نفر مورد مطالعه ، 11 نفر و در ديگري از 50 نفر  مورد مطالعه ، 10 نفر به اين ويروس آلوده بوده اند . اگر چـه نمــونه گيــري در اين بــررسي غير تصادفي و داوطلــبانه و در معرض تــورش انتخابي ( Selection bias) بوده است ، اما اين از ميزان نگراني ها درباره آمار بدست آمده چندان نمي‌كاهد . خطر جدي است و آينده كشور ، مــا و فرزندان ما را تهــديد مي كند . پنهان كردن و مورد ملاحظه قرار ندادن مسئله مشكلي را حل نمي كند . دستگيري معتادين تزريقي جز به افزايش شيوع HIV  در مـيان آنان نمي انجامد . حتي اگر تمام آنان از بين بروند، بزودي موج بعدي جاي آنها را خواهد گرفت . تخريب محله هاي حاشيه اي با هدف مقابله با فساد نيز، جز به پنهان تر شدن اين گروهها و رفتارها و گسترش عفونت HIV در ساير گروه هاي اجتماعي نمي انجامد.  اين محله ها مجدداً در جايي ديگر تشكيل خواهد شد .در صورتي كه همه‌گيري HIV/AIDS در معتادين تزريقي گسترش و سپس از راه تماس هاي جنسي به ساير گروههاي اجتماعي راه يابد ، عواقب اين همه‌گيري در جامعه ما بیش از عواقب خود اعتیاد خواهد بود. مطالعات محدودی كه انجام شده حاكي از آنند كه آگاهي جوانان ما درباره راههاي پيشگيري از انتقال بيماري هاي آميزشي ناكافي است. رفتارهاي پرخطر جنسي پديده هاي ناشايعي نيستند و گروه قابل توجهي از جوانان ما در معرض آن قرار دارند. بنابراين بايد همه تلاش ها را نمود تا پديده اعتيــاد تحت كنترل در آيد و آسيب هاي ناشي از آن و رفتارهاي جنسي پرخطر به حداقل ممكن كاهش يابد . ايـن طرح با چنين ديدگاهي تدوين شده و محور آن اجراي برنامه هاي كاهش آسيب است . اجراي اين برنامه ها نه تنها تداخلي با برنامه هاي كاهش عرضه و كاهش تقاضا نداشته بلكه مكمل بسيار خوبي براي آنها است. از سوي ديگر در زمينه رفتارهاي پرخطر جنسي نيز اجراي اين برنامه ها به معني ترويج روسپيگري يا مخالفت با برخورد با باندهاي سوء استفاده از زنان و دختران نبوده. بلكه اجراي مداخلاتي است كه منجر به كاهش عوارض نامطلوب بهداشتي ناشي از رفتارهاي پرخطر مي‌شود . در مورد مصرف كننــدگان مواد بايد بدانيم كه اكثــريت  آنها با تــوجه به درمان هاي موجود ( شامل درمان هاي دارويي و روان شناختي ) قادر به ترك دائمي مواد نيستند و خواه ناخواه گروهي از آنان به مصرف مواد ادامه خواهند داد . پس به آنها كمك كنيم كه از مصرف مواد مخدر پر خطرتر به سمت مصرف مواد كم خطرتر حركت كنند و راههاي استفاده از آن را از شيوه هاي پرخطر مثل تزريق به سمت شيوه هاي كم خطرتر سوق دهند. در جـــريان اين كمك رساني آنها را با سيستم هاي بهــداشتي –  درماني مرتبط كنيم  و گروهي  را تحت درمان هاي داروئي نگهدارنده از جمله متادون و  درمان هاي روان شناختي قرار دهيم تا به مواد مخدر خياباني روي نياورند و آن اقليتي را كه مايل به ترك دائمي اين مواد هستند را نيز در اين امر ياري رسانيم . اين تنها راهي است كه در حال حاضر هزينه اثر بخشي آن ثابت شده است . در مورد رفتارهاي پرخطر جنسي نيز بايد بدانيم كه اين رفتارها نيز چه بخواهيم و چه نخواهيم رخ مي دهند. پس بايد به افرادي كه داراي چنين رفتارهائي هستند كمك كنيم كه بتوانند از چنين رفتارهائي پرهيز كنند و به همسرانشان وفادار بمانند و اگر چنين نشد حداقل از تعداد شركاي جنسي شان بكاهند ، از كاندوم استفاده كنند و در صورت ابتلا به بيماريهاي آميزشي در جستجوي درمان آن باشند . به نظر مي رسد كه زمان انتخابي سرنوشت ساز فرارسيده باشد. سوال اين است : آيا هنوز زمان آن نرسيده است كه آموزش را با صراحت و شفافيت كافي ارائه دهيم و برنامه هاي كاهش آسيب را در سطحي وسيع اجرا كنيم ؟

 پیشگیری ومبارزه با بیماریهای واگیر